جامعهء جوان شيعه مىباشد و در حرم مطهّر هم فقط مىتوان پاسخ كلّى داد و اين به هيچ وجه كافى نيست . ازاين‌رو به نظر مىرسيد در اين معضل فكرى و عقيدتى كه ريشه در گذشته‌ها دارد و روشنگر تفكّر غلوّ غاليان است لازم است پاسخى در خور دانش اكثر جوانان جامعه ، به زبان و قلمى دور از تعصّب و يك سونگرى داده شود . آرى ، ضرر و زيان مخالفان اتّحاد مسلمانان و غاليان در هر دو مكتب فكرى و خاصه شيعه كه از اين قاعده مستثنا نيست ، يقيناً اگر بيش از دشمنان آن مكتب نباشد قطعاً به اندازه آنها بوده و هست . از طرفى نيز سكوت در مقابل سيل اتهام به مكتب تشيّع علوى جايز نيست و وظايف و تكاليفى را برعهده انسان مسئول قرار مىدهد . اگر بينى كه نابينا و چاه است * اگر خاموش بنشينى گناه است در چنين تفكراتى به سر مىبردم كه كتاب موجز معيار الشرك فى القرآن به دستم رسيد و با مطالعه آن دريافتم كه نويسندهء دانشمند در همين موضوع به صورت مكاتبه با استاد دانشگاهى - كه متأثّر از تفكّرات غاليان غير شيعهء اماميه بوده - به نحو احسن قلم زده است . كتاب به زبان عربى بود و دريغم آمد كه ، موضوعى آن هم در اين درجه از اهميت به زبان فارسى برگردانده نشود و جوانان كشور نتوانند از اين گنجينهء علمى بهره ببرند . با مطالعهء بيش‌تر و تعمق در مطالب ارزندهء كتاب ، آن را اثر نفيسى يافتم كه حق مطلب در آن ادا شده و با محوريت قرآن - كه مورد قبول طرفين است - نظريات و اشكال‌هاى طرفين را مطرح و پاسخ داده است ، به طورى كه اگر هر مسلمان منصفى آن را بخواند و تدبّر و تعمّق داشته باشد ، به خوبى به حقيقت